Typies GTST

Tijdens dat ik deze blog schrijf, krijgt Nina net te horen dat Mike met Sjors naar bed is geweest. Oh wat erg! Hij houdt (uiteraard) nog heel veel van haar. Kan Bing het allemaal wel aan? Nu hij ziek blijkt te zijn. En zal de relatie tussen Sjoerd en Anton ooit nog normaal worden, met Tim in huis? Ik probeer snel te bedenken wie er eigenlijk gelukkig is in Meerdijk?

In het echte leven en in de castingwereld is het soms ook een soap. Hoe vaak hoor je niet de zin: “Als dit in GTST zou gebeuren, zouden mensen zeggen dat dat NOOIT zou kunnen in het echt”. Nou, lieve mensen, volgens mij leven we in een tijd en in een wereld waar echt alles kan.

Goede tijden.. Slechte tijden. We hebben er allemaal mee te maken.

Voor mij is dit een jaar van hoogtepunten, maar ik vergeet niet wat er om me heen gebeurt:

Ik ben dit jaar getrouwd en heb in het voorjaar de mooiste dag van mijn leven mogen meemaken en mogen delen met ieder die mij lief is. Een dag van uitersten. Van een bulderende lach tot dikke tranen en van intense en intieme romantiek tot een uitbundig zang- dans- en eetfestijn.

De ene dag krijg ik een prachtige en lucratieve commercial binnen en moet er keihard voor werken, maar verdien dat dan ook dubbel en dwars terug, de volgende gehele week is het rustig en heb ik tijd om uit de spreekwoordelijke neus te eten. Althans spreekwoordelijk als anderen kijken.

Natuurlijk is het prachtig om steeds meer gezonde en leuke neefjes en nichtjes erbij te krijgen, maar waar er mensen bijkomen, verlies je ook af en toe.
Geluk en verdriet zijn continu in gevecht voor balans. Enkel in balans blijf je rechtstaan en kijk je vooruit.

En waar  in een soap zoveel gemanipuleerd wordt dan dat ooit mogelijk zou zijn in het ware leven, zijn er gelukkig in de realiteit nooit zoveel kortlopende huwelijken in één dorp of familie. GTST heeft balans. Waar geluk heel kort duurt, duren verdriet en rouw ook maar kort.

Ik word wellicht in deze blog persoonlijk, maar ik vind dat dit ook een uitlaatklep moet zijn voor gevoel, puurheid en echte emoties.

Typies Casting kent zijn hoogte- en dieptepunten. Net als iedereen. Gelukkig gaat alles goed, heerst er een goede sfeer op kantoor met elkaar en met de acteurs, modellen en figuranten. Persoonlijk en professioneel heb ik even niks te klagen, maar ik wil me bewust blijven dat je er keihard voor moet blijven werken, open, lief en eerlijk moet zijn naar anderen, en vooral die ander iets moet gunnen.

Je kan pas positieve energie delen als je het zelf ook hebt.

Ik ga voor al het goede, maar sluit mijn ogen niet. We worden vaak aan de telefoon en in onze studio geconfronteerd met echte verhalen. Mensen maken zoveel mee en voelen de behoefte om dit te delen met ons. We luisteren, proberen het te begrijpen en vervolgens hopen we dat dat steun biedt

De Typies-schouders zijn breed en stevig. Dat hebben we de afgelopen jaren wel bewezen en zo hoop ik nog vele jaren voort te gaan. Een goede die ons uit balans krijgt!

Ik had trouwens wel graag GTST als klant willen hebben. Of het nou de hoofdacteurs, de gastacteurs, de edelfiguranten of de figuranten zijn; het is vast werk. Met elke avond meer dan 1,5 miljoen kijkers kan je wel zeggen dat dat een vast inkomen is en nog wel even zal blijven.

Maar ja, ik heb dan weer de tijd om echt te praten en te luisteren. Persoonlijk te worden. En laat ik nou daarom goed slapen en gelukkig zijn. Want het echte leven is toch echt wel een stuk leuker dan een soap!

Wat is dat? Net nu ik mijn laatste woord typ, gaat de deur langzaam open. Hij piept en de sfeer wordt angstaanjagend. Ik zie in mijn ooghoeken hoe mijn collega’s verstijven en proberen om hun mobiel te vinden. Het zal toch niet? Ik wil iets zeggen, maar er komt geen geluid. Ik probeer op te staan, maar mijn benen voelen als lood. Nu is de deur in zijn geheel open en zien we wie er daadwerkelijk binnenkomt. De ergste nachtmerrie lijkt waarheid te worden. Met een doffe knal valt de kast naast de deur om, Ik kijk er snel naar, maar al gauw verman ik me en kijk ik recht in de ogen van…..

Wow! Dat is nog eens een cliffhanger!

Typies in het weekend

TGIF. Je kent het wel. Op mijn Facebookpagina zie ik dat op vrijdagen vaak langskomen. Thank God It’s Friday. Mensen die blij een feest vieren dat ze weer een werkweek overleefd hebben of blij zijn dat ze tijd krijgen om op te laden zodat ze vervolgens weer met frisse moed aan hun leuke werk kunnen beginnen op maandag.

Sinds ik Typies Casting heb, vraag ik me heel vaak af wat weekend is. En wanneer dat dan valt! Wanneer begint het? En als ik het heb, hoe vul ik die dan in?

De algemene betekenis zegt me: 2 aaneengesloten dagen die vallen tussen de laatste en eerste werkdag van de week.

Je hebt 3 groepen mensen mijns inziens.

Voor de ene is het de bedoeling om lang uit te kunnen slapen, de algemene boodschappen te doen, op zaterdag met alle ramen en balkon –of tuindeuren open het huis te boenen, om ’s avonds een kaartje te leggen met buurtgenoten of vrienden, om dan op zondagochtend 10.00 langs de velden te staan om hysterisch je kind vooruit te schreeuwen naar het eerste doelpunt uit zijn carrière in het jeugdteam van FC Raamsdonksveer E4, onder het motto: je weet maar nooit of er een scout is!…. Daarna opgefrist en na het siësta-slaapje een eventueel snel doktersbezoekje aan je ouders te brengen om dan met bord op schoot Studio Sport te kijken inclusief het vervolgprogramma Boer Zoekt Vrouw dat per ongeluk (wekelijks bij meer dan 4 miljoen huishoudens) bleef aanstaan.

Voor de ander is het vrijdag thuiskomen rond 18.00, snel de superquick-sushi-service bellen, dan de badkamer in om alle harige onvolkomenheden te verwijderen, een whats-app-groep aan te maken met de tekst: ‘Where’s the Party!’, online de nieuwste hotspots en trends nog even checken, buienradar raadplegen zodat er maatregelen getroffen kunnen worden om het haar zolang mogelijk in model te houden en dan los! 48uur lang. Geen rem, geen houden aan! Laveloos en kapot gedanst  je bed pas in op het moment dat het echt niet anders meer kan. Terwijl je vrienden, die die maandagochtend vrij zijn, nog even die laatste afterparty meepikken, trek jij de verstandige conclusie om samen met een paar ibuprofennetjes je naar drank -en rook ruikende kleding om te ruilen voor een boxershort of pyjama en je slaapkussen aan te laten voelen als je enige redding op een goede voorbereiding voor de nieuwe werkweek.

Voor de derde variant gaat het als volgt:

Vrijdagmiddag 17.30: ‘Schat, ik weet het. Ik had beloofd op tijd thuis te zijn voor het etentje bij je moeder, maar ik kan niet weg, voordat die acteurs en figuranten geboekt zijn. Morgen maak ik het echt goed! Beloofd!” Als je dan thuiskomt om 23.00 en je partner op de bank in slaap is gevallen bij de 21e voorronde van The Voice of Holland eet je nog snel maar een bak muesli en ben je blij dat het nog lukt om niet al half-slapend tijdens het tandenpoetsen voorover in de wastafel te vallen alvorens je je schoon gewassen en gestreken bed in duikt.                                                                                                                  Zaterdagochtend als je wakker wordt, ruik je de verse koffie, de versgeperste jus en de warme broodjes die net uit de oven komen. ‘GOEDEMORGEN!!!”                                    Ok! Je hebt niet echt een ochtendhumeur, maar het is ook niet nodig om elke zaterdagochtend op te hoeven staan in de energie van de opening van een Lady gaga-concert! Pfff.                                                                                                                 Je brabbelt wat aan de ontbijttafel voordat je wederom je excuses maakt voor de eenzame dag omdat er gestreetcast moet worden voor een nieuwe commercial voor een electronica-concern. Hoort erbij! Eigenlijk heet dat toch weekend. Dat je pas om 11.00 hoeft te beginnen.                                                                                                                  Als dan je nog kinderloze vrienden wederom zonder jou zaterdagavond het Weerwolvenspel doen,  je je moeder als vervanger stuurt, omdat je niet op tijd klaar bent met werken en je zelfs op zondag vergeet om de uitslagen van het voetbal te teleteksten en eigenlijk nog nooit gehoord hebt van Boer Zoekt Vrouw, weet je het zeker:

Een weekend zou een godsgeschenk zijn! Ik stem over 4 jaar op de partij die dat ooit heeft ingesteld.

Er is een reden dat ik me er niet over uitlaat bij welke categorie ik hoor (of stiekem wil horen)! Overdrijven is trouwens wel mijn vak!

PS: Typies Casting kan niet aansprakelijk worden gesteld voor enige op waarheid beruste overeenkomsten met uw eigen leefomstandigheden die wellicht pijnlijk confronterend kunnen zijn met overpeinzingen en levens veranderende beslissingen tot gevolg.

Typies met Taal

Toen de prins aan de palm hing met zijn roze baard in de zee, stond de krokodil links in de luwte van het rode stopcontact met de tondeuse te draaien, terwijl de envelop de pen doperwten inschonk voor een prachtige ochtenddans.

Precies. Een prachtig en goedlopende zin, maar je begrijpt er geen ene zak van.

Op een castingbureau werk je met mensen en dus ook enigszins met taal. Elke leeftijd, elke nationaliteit, elke afkomst en dus elke laag van de bevolking is welkom in ons bestand. Elke dag en dus de hele dag heb je mensen aan de lijn of heb je ze langs in de studio en daar communiceren wij dan mee. Ons vak. Ieder op zijn eigen niveau en met zijn of haar eigen kwaliteit. Op castings en bij ontmoetingen met Engelse regisseurs kan je je lol op. We nemen niemand ooit iets kwalijk natuurlijk, maar het is heerlijk schrijfvoer.

Onze taal is ook lastig soms. Hoe leg je iemand uit dat hij niet werkelijk op je lip zit als je hem weg wilt hebben.

Het werd dus tijd om eens een boekje open te doen over wat er zoal langskomt, wat we te horen krijgen en hoe we onze dagen soms vullen met de heerlijkste uitspraken, de prachtigste anekdotes en andere taalmiddelen. Ik hoop dat u ze allemaal begrijpt en snapt, want ook aan ons worden ze niet uitgelegd. We moeten het er maar mee doen.

Op inschrijfformulieren lees je de leukste dingen:

-  opleiding: geen, cursus: geen, ervaring: geen, beroep: professioneel acteur

-  tanden: ja

-  zangervaring: heel erg veel, want mijn zus zit bij de opera.

-  woonplaats: Male Ducks (voor de doordenkers)

-  handen: 2

-  woonplaats: A’dam, Email: heb ik niet, want ik zit in de gevangenis. Beschikbaarheid: veel.

Helaas kreeg ik ook eens een email van een klant met de eindtekst: “hoop je voldoende te hebben geïnformeerd en zie je erectie graag tegemoet”

Heel soms zijn we zelf ook niet al te scherp: Na een verzonden email van mij aan mijn collega, kreeg ik de opmerking terug, nadat ik zei dat er iets verkeerds in stond, “niet erg, ik stuur ‘m wel even terug”.

Eigenlijk lang niet zo erg als dat mijn andere collega me onlangs vertelde dat ze ging sparen voor een nieuwe “zelfreflex-camera”.

Op Engelse castings zou je soms een camera mee moeten laten lopen voor reality-tv:

-  “I am sorry, I am tired, because for my door they are working. So very early they were boring, boring.

-  “oh, de camera is bringing me totally in the wear”.

-  “it was raining outside so do you have a dryer so I can give my hair a blowjob”

-  “hey, woman. Wait at the end of the ray”

Ik kan zo nog wel even doorgaan, maar volgens mij is de strekking duidelijk. Wij genieten van ieder mens, ieder zijn kunnen en ieder zijn talent en zelfs ieders onvermogen. Het is heerlijk om een castingdirector te zijn voor iedereen. Genieten van ieder zijn eigen ik.  Wie weet, doe ik wel een halfjaarlijkse taal-update, want wekelijks komen de uitspraken er bij bosjes bij.

En zelfs als ik op vakantie ben, ontkom ik niet aan de grillen der taal. Ik eindig daarom met de opmerking van onze Rotterdamse Corrie na een heerlijk diner aan het strand toen de ober vroeg: How was dinner?

“very good. Compliments for the cock!”

Typies op safari

Ik voel dat ik koorts heb. Ik gloei helemaal, terwijl ik bibber van de kou. Mijn hoofd bonkt en de muggenbult in mijn nek klopt. Ik voel misselijkheid opkomen en mijn maag is overstuur. Ik denk dat ik malaria heb. Dan schrik ik wakker, badend in het zweet, gooi de gordijnen open en kijk recht op de drinkplaats van tientallen buffels, zebra’s en een kudde olifanten. Mijn pillen tegen die enge ziekte liggen naast me en ik neem ze in alvorens een koninklijk ontbijt te nuttigen in het restaurant van de lodge.

Scouten is een ruim begrip. Terwijl ik trots van mijn collega’s op kantoor in Nederland hoor hoe enorm druk ze zijn met zeer veel nieuwe opdrachten en dus moeten zoeken, scouten en casten, heb ik de zware taak om te scouten naar wezens met grote grijze flaporen, lange nekken, hoofden met dikke horens en reuze koppen met manen. Waarbij je op straat in Amsterdam het goeie vee volop voorbij ziet lopen, is het hier goed zoeken. Verscholen in de bosjes, achter een zandbank of hoog in de bomen. Bij de aanblik van de eerste, in het wild levende, olifant staat het kippenvel op mijn armen. Even verderop torent er een lange nek boven de boom uit en ik slaak zelfs een hoge kreet van enthousiasme. En als even verder zelfs de “king himself” tevoorschijn komt, houd ik het niet meer. Wat een weelde en wat een schoonheid. De savannes en landschappen van Kenia en Tanzania zijn wonderbaarlijk mooi. Dagen achter elkaar op zoek naar de big five, hopend op die echte kill, aangevuld met duizend soorten vogels, reptielen en andere diersoorten. De streetcast van mijn leven. Oh nee, sorry, de bushcast van mijn leven. Ze hebben helaas hier geen emailadressen en telefoonnummers dus ze zijn lastig te bereiken voor opdrachten. Toch zet ik ze ongevraagd op de gevoelige plaat.

Ze stellen geen moeilijke vragen over buy-outs of uitbetaalmogelijkheden. Wat een cast!

Toch is de casting eromheen zo nog indrukwekkender. Zelfs in Mombassa en Arusha zijn er enkele begaanbare wegen waar reclamebillboards hangen met mensen daarop afgebeeld. Wat zouden die verdienen, vraag ik me af. Zou de afkoop één jaar zijn? Misschien 2 maanden? Zijn ze wellicht als figurant uitbetaald of als edel?

De kinderen in de dorpen lachen vriendelijk en lijken gelukkig. Als ik een foto van ze maak, geef ik ze een zakcentje en hun glimlach is onbetaalbaar. Ook zij willen helemaal niet weten of ze nog langs moeten komen voor professionele castingfoto’s en ze hoeven al helemaal niet eerst even overleg met hun manager te hebben of het wel bij hun image past. Een kinderhand is snel gevuld, maar de mijne (weliswaar volwassenhand)  krijgt er nooit genoeg van. Ik word hier zo gelukkig van. Zij hebben niks en van niks naar een heel klein beetje, maakt een wereld van verschil.

Als ik thuis de foto’s van mijn Sony spiegelreflexcamera inlaad in de iMac met Intel Core 2 Duo-processor, de foto’s van de iPad3 toevoeg, bewerk met de nieuwste Photoshop en de film van mijn supersonische, digitale videocamera terugkijk op mijn 42inch lcd-scherm voel ik pas echt ultiem geluk. En niet van al mijn rijkdom, maar van het terugkijken naar al die nietsvermoedende, lieve en aandoenlijke kinderen die me oprecht hun beste glimlach gaven voor de streetcasting van mijn leven. Ik voel me bevoorrecht en zei ik al gelukkig…..

Maar natuurlijk ook omdat ik geen malaria heb.

Typies Open Dag

Afgelopen woensdag was het zover. 1 Augustus 2012. De jaarlijks terugkerende Open Dag.
Toen ik ’s morgens wakker werd, had ik al zo’n gevoel dat het een bijzondere dag ging worden.

De zon schijnt fel. Veel te fel. Het is ziedend heet. Ik hoor als goede Nederlander altijd te klagen. Dus als het regent, wil ik zon en als de zon op mijn kop brandt, wil ik verkoeling.
De ochtend begint rustig. Af en toe een hoopje mensen. Wel veel gezinnen met kinderen. Iedereen heeft echt hun best gedaan om er goed uit te zien.
De moeders hebben de haren gekamd, duidelijk even langer voor de spiegel gestaan en het kleurigste spaghetti-bandjes-shirt aangetrokken, de vaders hebben zich geschoren, hun beste broek aan getrokken en een bijpassend shirt aangetrokken en de kinderen zijn allemaal gesoigneerd tot in de finesses.
We moeten onze ogen echt goed de kost geven om iedereen te kunnen filteren die langs komt. Een volledig beeld van de samenleving heeft zich verzameld om ons heen.
Uiteraard heeft Typies extra mankrachten ingeschakeld om alles aan te kunnen. Onze vaste freelancers werken vandaag ook. Dat is altijd wel zo gezellig hoor, maar vandaag hebben we weinig aandacht voor elkaar. Er moet hard gebikkeld worden. Door iedereen. Geen pauzes.
Rond het middaguur is het echt een komen en gaan van mensen. Er is gezorgd voor eten en drinken dus niemand komt iets te kort, maar we kunnen de stroom bijna niet aan.
Het leuke van zo’n Open Dag is dat iedereen vrijwillig, ongedwongen langskomt en dus altijd in een goede bui is. Zelfs de “oude van dagen” zijn goedgemutst, ondanks de hoge temperaturen.
En die kinderen zijn zó vrolijk. Het is gewoon een dagje uit voor ze.
Voor Typies is het scoren!
De mooiste, blonde en buitenlandse kinderen passeren de revue. Van een Indonesische tweeling van 3jaar tot een blond meisje van 7jaar met groene ogen en een stralende lach.
Ook de volwassenen zijn in grote getallen op komen draven en ook zeer veel naar onze wens. Van de knapste studenten, de meest bijzondere potentiële modellen, leuke zakenmannen van 40 tot zelfs echte types als oude rockers, volle besnorde mannen, markante kale koppen en een authentieke Peruaan.
De sfeer is fantastisch. Er staat lekkere muziek aan op de achtergrond en ondanks het enorme aantal mensen, is het goed geregeld, loopt alles vloeiend en is de zoveelste Open Dag een groot succes.
Na afloop zijn wij allemaal gebroken. Zoveel mensen gesproken, zoveel foto’s gemaakt, zoveel gescoord en volledig verbrand en uitgedroogd hangen we aan het einde van de dag bij een frites-tent uit te hijgen.

Jammer dat we Vermeer, Alderweireld, Eriksen, De Jong, Sigthorsson, Boerrigter en Ebecilio niet hebben kunnen toevoegen aan ons bestand, maar streetcasten tijdens de Open Dag van Ajax is elk jaar een feest. Volgend jaar toch maar een eigen? :)

Typies Weer

Afgelopen week stond ik elke dag wel even weg te dromen. Aangekomen op kantoor ging ik voor de ramen staan.
Ik ben vaak ’s ochtends een uurtje alleen op kantoor en dan gaan de gedachten vaak waar ik graag wil dat ze naar toe gaan.
Enkel de telefoon of een “goedemorgen” van mijn collega’s verstoort dan deze dagdroom.

“De telefoon gaat. Of ik naast 4 topmodellen casten ook de productie kan doen voor een shoot voor een slaapkamergigant. De shoot is op Madeira, in Portugal.
Het gaat om 2 mannelijke topmodellen en 2 vrouwelijke topmodellen. Knap, gebruind, gespierd, rond de 25 jaar. De casting is uiteraard een live-casting bij ons in de studio. Ze moeten 5 draaidagen en 2 reisdagen beschikbaar zijn. De buy-out is lekker hoog, omdat het voor TV Europa is. Print moet ook worden afgekocht voor advertentiemateriaal. Heerlijke klus. Veel werk, maar wel zó leuk!
Normaal doe ik geen producties natuurlijk, maar na een paar seconden nadenken, bedacht ik me dat het wel een spannend avontuur zou worden. Een compleet pakket. Casting en productie.
2 hele dagen casten in de studio met enkel schitterende mensen voor de camera. Het is natuurlijk altijd maar hopen dat ze ook net zo lief zijn, als het merendeel van ons standaard-modellenbestand, maar camerageniek zijn ze zeker. Daarnaast een paar dagen voorproduceren op een warm eiland in Portugal en alle andere werkzaamheden kunnen ook nog gewoon doorlopen, want ik heb een topbezetting op kantoor deze zomer. Ik doe het!
We gaan aan de slag en bellen met verschillende modellenbureaus. Iedereen die ik wil zien, is beschikbaar en wil graag meedoen. Deze opdracht is voor alle modellen een eerste optie. Dat gaat goed. De casting is een succes. Iedereen komt opdagen, het loopt soepel en de keuze is enorm. Dat wordt genieten bij het terugkijken.
Als de definitieve beslissing is gevallen, volgt er een stressloze boeking. Wat een topklus!

De hotels in Portugal worden geboekt. We gaan met 10 man sterk daar naar toe uiteindelijk. Een castingdirector mag overal in korte broek lopen dus mijn koffer wordt dan ook niet zo zwaar. De zon schijnt de hele dag en de prachtigste locaties worden aangedaan. Van een afgelegen baai in het zuiden tot een pittoreske haven aan de westkant, van een zonovergoten park met een overschot aan palmbomen tot een kiezelstrandje met een miljoental schelpen en van een luxe jacht op de azuurblauwe zee tot de top van een bloemenrijke bergwand.
Overal schijnt de zon en is iedereen vrolijk.
De klant is natuurlijk mee en is gelijk tevreden. De shoot gaat fantastisch. Zo goed zelfs dat we elke dag maar van 11.00-15.00 hoeven te werken en de rest van de tijd mojito’s en sangria’s drinken, ons vasthouden aan Portugese rustuurtjes aan zwembaden en heerlijke maaltijden nuttigen in de meest authentieke, lokale restaurants.
Op de laatste dag is er nog een groot strandfeest met lokale bekenden, creatieven uit de hele wereld op muziek van de beste dj’s. Deze shoot is de mooiste casting en productie in de geschiedenis van Typies Casting”

GOEDEMORGEN! Mijn collega’s komen binnen. Ik hoorde ze eerst niet. De regen sloeg zo hard tegen de ruiten dat het zelfs het lawaai van het onweer van afgelopen nacht zou overschreeuwen. Ik reageer wat verward, maar kruip achter mijn bureau en begin de casting en opnames voor te bereiden voor een Nederlands sausmerk. Alle opnames zijn buiten. De voorspellingen zijn slecht. 85% kans op regen. Het is niet anders. Aan het werk.
Gelukkig was ik vanmorgen nog even op Madeira!

-Arnan Samson-
http://www.typies.nl

Typies Boulevard

Werken op een castingbureau met telefoonangst is als een melkboer met lactose-allergie. Telefoon krijgen we namelijk de hele dag.
..Melk drinken we trouwens ook. Maar dan meer Optimel. Even terzijde. Leuke abriposters waren dat vroeger. Typies hè!
Terug naar de telefoon.
Uiteenlopende vragen passeren dagelijks onze castingrevue:
Kan ik acteurs bij jullie boeken? Ja hoor. Graag zelfs.
Kan ik me bij jullie inschrijven? Ja hoor. Graag zelfs.
Mag ik langskomen voor een kennismakingsgesprek? Ja hoor. Gezellig.
Wat kost het om een dyslectische Kroatische doedelzakspeler met pleinvrees te boeken? Niks. En veel succes!

Ineens ging de telefoon. “Met de redactie van RTL Boulevard!” Ik dacht dat ze wellicht nieuwe presentatoren zochten, maar of ik zelf deskundig commentaar wilde geven?
“Ja, ik vind het ook heel erg van Estelle en Ruud. Dat kan toch niet, schuilend achter een container. Ik heb zelfs gehoord dat Ruud nu zelf stof zuigt en dat terwijl zij Badr Hari ….”
“En het is toch wat, dat SBS. Al die presentatrices van Hart moeten weg. En we weten wat er gebeurt als je een Hart eruit haalt of stopzet. Het zal mij benieuwen.
“en… heb je het al gehoord van Michael Boogerd? Die heeft binnen een jaar zijn Oekraïense ijsdanseres bezwangerd. Dat is toch ook wat.
Als renner kwam hij vaak te kort in de klassiekers, maar dit wordt met recht een klassieker. Die Oekraïense is trouwens van buitencategorie. Finish bergop.
“Katie en Tom, Gert en Josje, Ghost en Joop vd Ende, Balotelli en voetbal. Stuk voor stuk, kapotte relaties. Ja, het is triest hoor”.

“Oh het wordt een eenmalig item. Over modellen, kinderen en casting? Ja dat klinkt logischer. Ik begreep er al niks van. Wat weet ik nou van showbizz… ahum!

En zo geschiedde. Normaal sta ik er bij een live-casting achter, maar ik mocht een keertje vóór de camera plaatsnemen en vragen beantwoorden van een verslaggeefster.
Een leuke dame. Lang. Héél lang. Ze moest zelfs voor míj door de knieën. Ik moest haar toch aankijken. Anders zou ik enkel met mijn onderkin in beeld komen.
En laat dát nu mijn slechtste kant zijn. Rechts was ook al niet best, werd me verteld. Dan maar links. “Kan dat knoopje los? …Nee, doe maar weer dicht. Heb je nog iets anders bij je in de zin van wel een leuk shirt. Kan je ook nog lachen als je praat?”
“Nee, Nou zeg, ik word hier wel behoorlijk beoordeeld op mijn uiterlijk. Tjonge.”

De telefoon gaat. We zoeken mannen en vrouwen met karaktergezichten. Ze hoeven niks te kunnen. Typies Casting blijft altijd op zoek naar het talent in de schoonheid van ieder uiterlijk.

’s Avonds op TV was het wellicht niet bijster interessant wat ik te melden had, maar thank god…I looked fabulous! En dat met lactose-allergie.

-Arnan Samson-
http://www.typies.nl