Typies GTST

Tijdens dat ik deze blog schrijf, krijgt Nina net te horen dat Mike met Sjors naar bed is geweest. Oh wat erg! Hij houdt (uiteraard) nog heel veel van haar. Kan Bing het allemaal wel aan? Nu hij ziek blijkt te zijn. En zal de relatie tussen Sjoerd en Anton ooit nog normaal worden, met Tim in huis? Ik probeer snel te bedenken wie er eigenlijk gelukkig is in Meerdijk?

In het echte leven en in de castingwereld is het soms ook een soap. Hoe vaak hoor je niet de zin: “Als dit in GTST zou gebeuren, zouden mensen zeggen dat dat NOOIT zou kunnen in het echt”. Nou, lieve mensen, volgens mij leven we in een tijd en in een wereld waar echt alles kan.

Goede tijden.. Slechte tijden. We hebben er allemaal mee te maken.

Voor mij is dit een jaar van hoogtepunten, maar ik vergeet niet wat er om me heen gebeurt:

Ik ben dit jaar getrouwd en heb in het voorjaar de mooiste dag van mijn leven mogen meemaken en mogen delen met ieder die mij lief is. Een dag van uitersten. Van een bulderende lach tot dikke tranen en van intense en intieme romantiek tot een uitbundig zang- dans- en eetfestijn.

De ene dag krijg ik een prachtige en lucratieve commercial binnen en moet er keihard voor werken, maar verdien dat dan ook dubbel en dwars terug, de volgende gehele week is het rustig en heb ik tijd om uit de spreekwoordelijke neus te eten. Althans spreekwoordelijk als anderen kijken.

Natuurlijk is het prachtig om steeds meer gezonde en leuke neefjes en nichtjes erbij te krijgen, maar waar er mensen bijkomen, verlies je ook af en toe.
Geluk en verdriet zijn continu in gevecht voor balans. Enkel in balans blijf je rechtstaan en kijk je vooruit.

En waar  in een soap zoveel gemanipuleerd wordt dan dat ooit mogelijk zou zijn in het ware leven, zijn er gelukkig in de realiteit nooit zoveel kortlopende huwelijken in één dorp of familie. GTST heeft balans. Waar geluk heel kort duurt, duren verdriet en rouw ook maar kort.

Ik word wellicht in deze blog persoonlijk, maar ik vind dat dit ook een uitlaatklep moet zijn voor gevoel, puurheid en echte emoties.

Typies Casting kent zijn hoogte- en dieptepunten. Net als iedereen. Gelukkig gaat alles goed, heerst er een goede sfeer op kantoor met elkaar en met de acteurs, modellen en figuranten. Persoonlijk en professioneel heb ik even niks te klagen, maar ik wil me bewust blijven dat je er keihard voor moet blijven werken, open, lief en eerlijk moet zijn naar anderen, en vooral die ander iets moet gunnen.

Je kan pas positieve energie delen als je het zelf ook hebt.

Ik ga voor al het goede, maar sluit mijn ogen niet. We worden vaak aan de telefoon en in onze studio geconfronteerd met echte verhalen. Mensen maken zoveel mee en voelen de behoefte om dit te delen met ons. We luisteren, proberen het te begrijpen en vervolgens hopen we dat dat steun biedt

De Typies-schouders zijn breed en stevig. Dat hebben we de afgelopen jaren wel bewezen en zo hoop ik nog vele jaren voort te gaan. Een goede die ons uit balans krijgt!

Ik had trouwens wel graag GTST als klant willen hebben. Of het nou de hoofdacteurs, de gastacteurs, de edelfiguranten of de figuranten zijn; het is vast werk. Met elke avond meer dan 1,5 miljoen kijkers kan je wel zeggen dat dat een vast inkomen is en nog wel even zal blijven.

Maar ja, ik heb dan weer de tijd om echt te praten en te luisteren. Persoonlijk te worden. En laat ik nou daarom goed slapen en gelukkig zijn. Want het echte leven is toch echt wel een stuk leuker dan een soap!

Wat is dat? Net nu ik mijn laatste woord typ, gaat de deur langzaam open. Hij piept en de sfeer wordt angstaanjagend. Ik zie in mijn ooghoeken hoe mijn collega’s verstijven en proberen om hun mobiel te vinden. Het zal toch niet? Ik wil iets zeggen, maar er komt geen geluid. Ik probeer op te staan, maar mijn benen voelen als lood. Nu is de deur in zijn geheel open en zien we wie er daadwerkelijk binnenkomt. De ergste nachtmerrie lijkt waarheid te worden. Met een doffe knal valt de kast naast de deur om, Ik kijk er snel naar, maar al gauw verman ik me en kijk ik recht in de ogen van…..

Wow! Dat is nog eens een cliffhanger!

Advertenties

Typies in het weekend

TGIF. Je kent het wel. Op mijn Facebookpagina zie ik dat op vrijdagen vaak langskomen. Thank God It’s Friday. Mensen die blij een feest vieren dat ze weer een werkweek overleefd hebben of blij zijn dat ze tijd krijgen om op te laden zodat ze vervolgens weer met frisse moed aan hun leuke werk kunnen beginnen op maandag.

Sinds ik Typies Casting heb, vraag ik me heel vaak af wat weekend is. En wanneer dat dan valt! Wanneer begint het? En als ik het heb, hoe vul ik die dan in?

De algemene betekenis zegt me: 2 aaneengesloten dagen die vallen tussen de laatste en eerste werkdag van de week.

Je hebt 3 groepen mensen mijns inziens.

Voor de ene is het de bedoeling om lang uit te kunnen slapen, de algemene boodschappen te doen, op zaterdag met alle ramen en balkon –of tuindeuren open het huis te boenen, om ’s avonds een kaartje te leggen met buurtgenoten of vrienden, om dan op zondagochtend 10.00 langs de velden te staan om hysterisch je kind vooruit te schreeuwen naar het eerste doelpunt uit zijn carrière in het jeugdteam van FC Raamsdonksveer E4, onder het motto: je weet maar nooit of er een scout is!…. Daarna opgefrist en na het siësta-slaapje een eventueel snel doktersbezoekje aan je ouders te brengen om dan met bord op schoot Studio Sport te kijken inclusief het vervolgprogramma Boer Zoekt Vrouw dat per ongeluk (wekelijks bij meer dan 4 miljoen huishoudens) bleef aanstaan.

Voor de ander is het vrijdag thuiskomen rond 18.00, snel de superquick-sushi-service bellen, dan de badkamer in om alle harige onvolkomenheden te verwijderen, een whats-app-groep aan te maken met de tekst: ‘Where’s the Party!’, online de nieuwste hotspots en trends nog even checken, buienradar raadplegen zodat er maatregelen getroffen kunnen worden om het haar zolang mogelijk in model te houden en dan los! 48uur lang. Geen rem, geen houden aan! Laveloos en kapot gedanst  je bed pas in op het moment dat het echt niet anders meer kan. Terwijl je vrienden, die die maandagochtend vrij zijn, nog even die laatste afterparty meepikken, trek jij de verstandige conclusie om samen met een paar ibuprofennetjes je naar drank -en rook ruikende kleding om te ruilen voor een boxershort of pyjama en je slaapkussen aan te laten voelen als je enige redding op een goede voorbereiding voor de nieuwe werkweek.

Voor de derde variant gaat het als volgt:

Vrijdagmiddag 17.30: ‘Schat, ik weet het. Ik had beloofd op tijd thuis te zijn voor het etentje bij je moeder, maar ik kan niet weg, voordat die acteurs en figuranten geboekt zijn. Morgen maak ik het echt goed! Beloofd!” Als je dan thuiskomt om 23.00 en je partner op de bank in slaap is gevallen bij de 21e voorronde van The Voice of Holland eet je nog snel maar een bak muesli en ben je blij dat het nog lukt om niet al half-slapend tijdens het tandenpoetsen voorover in de wastafel te vallen alvorens je je schoon gewassen en gestreken bed in duikt.                                                                                                                  Zaterdagochtend als je wakker wordt, ruik je de verse koffie, de versgeperste jus en de warme broodjes die net uit de oven komen. ‘GOEDEMORGEN!!!”                                    Ok! Je hebt niet echt een ochtendhumeur, maar het is ook niet nodig om elke zaterdagochtend op te hoeven staan in de energie van de opening van een Lady gaga-concert! Pfff.                                                                                                                 Je brabbelt wat aan de ontbijttafel voordat je wederom je excuses maakt voor de eenzame dag omdat er gestreetcast moet worden voor een nieuwe commercial voor een electronica-concern. Hoort erbij! Eigenlijk heet dat toch weekend. Dat je pas om 11.00 hoeft te beginnen.                                                                                                                  Als dan je nog kinderloze vrienden wederom zonder jou zaterdagavond het Weerwolvenspel doen,  je je moeder als vervanger stuurt, omdat je niet op tijd klaar bent met werken en je zelfs op zondag vergeet om de uitslagen van het voetbal te teleteksten en eigenlijk nog nooit gehoord hebt van Boer Zoekt Vrouw, weet je het zeker:

Een weekend zou een godsgeschenk zijn! Ik stem over 4 jaar op de partij die dat ooit heeft ingesteld.

Er is een reden dat ik me er niet over uitlaat bij welke categorie ik hoor (of stiekem wil horen)! Overdrijven is trouwens wel mijn vak!

PS: Typies Casting kan niet aansprakelijk worden gesteld voor enige op waarheid beruste overeenkomsten met uw eigen leefomstandigheden die wellicht pijnlijk confronterend kunnen zijn met overpeinzingen en levens veranderende beslissingen tot gevolg.